Η αυταπάρνηση της και η πίστη της στον Αγώνα ενέπνεαν τέτοια σιγουριά που είχε ως αποτέλεσμα να προστεθούν και άλλοι άνδρες στην ομάδα της. Έτσι από τη Νιγρίτα προστέθηκαν ο Αθανάσιος Παπάγγελος και ο Κωνσταντίνος Γεροσέλας, από την Κάτω Καμήλα ο Κωνσταντίνος Πάντσιος, από την Ηράκλεια ο Γιάννης Τζεμαΐλας, από τους Βαλτερό οι Κωνσταντίνος Ζάχαρης, Ηλίας Πάσχος, Δημήτριος Τσακίρης και Απόστολος Βάτσιης και από την Αμμουδιά από την Ηράκλεια.
Η ομάδα της δραστηριοποιήθηκε στην ίδια περιοχή με αυτή του καπετάν-Θανάση έχοντας και πάλι ως κύριο στόχο την προστασία των χωρικών από τις διώξεις των Βουλγάρων και την αντιμετώπιση των σχισματικών.
Στους συγχωριανούς και στους άλλους που τη ρωτούσαν για το Θανάση έλεγε ότι συνεχίζει τον αγώνα και ότι της έστελνε γράμματα. Ο θάνατος του καπετάν Θανάση αποκαλύφθηκε με την επανάσταση των Νεότουρκων το 1908 («μόνο στο σύνταγμα το καταλάβαμε»). Μετά το κίνημα των Νεότουρκων δόθηκε αμνηστία σε όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές και έγινε παρέλαση στις Σέρρες. Τότε διαπιστώθηκε ότι λείπει ο καπετάν-Θανάσης και ανακοινώθηκε ο θάνατός του.
Μετά το κίνημα των Νεότουρκων η καπετάνισσα Σοφία εγκαταστάθηκε στις Σέρρες ενώ παράλληλα έστειλε την κόρη της Ελένης στην Αθήνα (η έγραψε στο Αρσάκειο σχολείο).
