Σκέψεις της κας Ντίνας Σπυρούδη για την αλλαγή του έτους.

Παραμονή Πρωτοχρονιάς αλλάζουμε χρόνο. Το 2025 φεύγει και έρχεται το 2026.

Καθώς έβλεπα το πρωτοχρονιάτικο πρόγραμμα στην τηλεόραση, η σκέψη μου έτρεξε πίσω, στα παιδικά μου χρόνια.
Άλλα χρόνια… φτωχά, μα όμορφα. Χρόνια ήρεμα, χωρίς φόβο.

Τα χωριά ήταν γεμάτα κόσμο, τα σπίτια χτισμένα το ένα δίπλα στο άλλο, οι αυλές συνορεύανε μεταξύ τους. Σε κάθε γειτονιά οι άνθρωποι ήταν αγαπημένοι, δεμένοι σαν οικογένεια.
Μπορεί να μην υπήρχε η τεχνολογία του σήμερα, υπήρχε όμως η καθημερινή ανθρώπινη επικοινωνία. Σχεδόν κάθε βράδυ μαζεύονταν σε κάποιο σπίτι για κουβέντα. Η λάμπα πετρελαίου φώτιζε κρεμασμένη στον τοίχο και δίπλα το ραδιόφωνο έπαιζε λαϊκό πρόγραμμα.
Καζαντζίδης και Αγγελόπουλος στο φόρτε τους. Κάπου κάπου ακουγόταν και εδώ πειρατικός σταθμός της Αμαλιάδας.

Το κουβεντολόγι κρατούσε μέχρι αργά το βράδυ, ώσπου γύριζαν οι άντρες από το καφενείο και περνούσαν να πάρουν τις γυναίκες τους για να πάνε όλοι μαζί για ύπνο.
Οι άνθρωποι γνωρίζονταν από παιδιά, ήξεραν ο ένας τη ζωή του άλλου.
Ενώ σήμερα κοντεύουμε να ξεχάσουμε ακόμα και τους συγγενείς μας.

Σαν σήμερα, παραμονή Πρωτοχρονιάς, λέγαμε τα κόλιντα.

Τα λέγαμε νύχτα, λίγο πριν ξημερώσει. Κρατώντας ένα ξύλο στο χέρι, πηγαίναμε από σπίτι σε σπίτι και, χτυπώντας τις πόρτες, φωνάζαμε:
“Κόλιντα μπαμπού κόλιντα,
τρεις χιλιάδες πρόβατα
κι άλλα τόσα γίδια.
Δώσε, κυράμ, καρύδια
να μη σου σπάσω τα κεραμίδια”.
Έβγαιναν οι νοικοκυρές και μας έδιναν καρύδια, κάστανα, κόλιντα και ό,τι άλλο είχε η καθεμιά.
Παγωμένοι, μα χαρούμενοι, γυρίζαμε στα σπίτια μας με τις τσάντες γεμάτες καλούδια.

Τώρα, καθώς βλέπω τη φωτιά να καίει, νιώθω σαν να μην πέρασε ούτε μια μέρα από τότε.
Κι όμως… πέρασαν τουλάχιστον 65 χρόνια. Με τις χαρές τους και με τις λύπες τους.

Χρόνια Πολλά.

Καλή Χρονιά με υγεία για όλους μας. Το 2026 ας μας φέρει της χαρές που περιμένουμε.

Τα σέβη μου.

Πηγή του άρθρου “Παραμονή Πρωτοχρονιάς αλλάζουμε χρόνο” κοινωνικό μέσο της κας Ντίνας Σπυρούδη.